A Spring day in April

This month it was three years ago that I happily celebrated my 25th anniversary. There were flowers, cake, a lunch with colleagues, a speech from my boss. Thinking back of it now it seems a memory from another life. Things changed. Things changed badly and beyond imagination. The hurt that it caused was so intense that I lost myself: all that I had stood for in the past had gone. Letting go and acceptance of the situation were the things I struggled with most, but eventually the moment came that I decided enough was enough.
I bought magazines like Flow, in which creativity and imperfection are celebrated, and people tell their life stories about making a new start and how that was the best thing that ever happened to them.
It was on a Spring day in April when I knew I was ready to face the world: I started writing again.


sunrise
the cacophony
of birds' song

Vandaag

Op deze eerste echte warme lentedag van het jaar zijn we toevalligerwijs aan de Noordzeekust. Zoals verwacht is het druk. De terrassen in de zon zijn overvol, die aan de overkant (nog) leeg; het verschil tussen zon en schaduw is net te groot. Vanwege de groeiende rij wachtende mensen voor de dichtsbijzijnde strandtent eten we een broodje aan de boulevard in een piepklein eetcafe. Aan ons tafeltje bij de openstaande deuren aan de schaduwkant van de straat is het af en toe rillen maar daar hebben we het vandaag niet over. Daarna terug naar het strand, met windschermen en ligstoelen waarop witte lijven zich overgeven aan de brandende zon. Vandaag moet het gebeuren, morgen is het immers weer maandag.
Ook verderop is het druk. Kinderen voetballen met hun vaders en met elkaar, of rennen met emmertjes zeewater naar zelfgebouwde forten. Honden springen uitgelaten door de branding, vachten nat en glimmend, terwijl


meeuwen krijsen
een groep toeristen
nadert de viskar

slootkant

voorjaarsmarkt

Er zijn nestkastjes, insecten- en vlinderkasten. We zien vuurkorven en tuinhaarden. De meubelen van steigerhout zijn stoer en groot, de term die de maker ervoor gebruikt is ‘robuust’. Wat verderop staan we minutenlang enkele bronzen beeldjes te bewonderen, ze zijn sierlijk en even verleidelijk als prijzig. Nog even over nadenken.
Een verkoopster van windlichten spreekt iedereen behalve in het Nederlands ook aan in het Duits. Hier vlakbij de grens lijkt ze geen risico te willen nemen dat we haar niet verstaan.
Als we bij rieten manden met bloembollen staan te kijken begint het te spetteren. De lucht ziet loodgrijs. Kort daarna roffelen dikke druppels op de marktkramen. Een tray met beschilderde eieren wordt haastig afgedekt. Aan de overkant delen twee standhouders de inhoud van een thermosfles, nu veel mensen bezig zijn een droog heenkomen te zoeken is er even tijd om bij te praten. 

na zonsondergang

de gloed van een paasvuur

aan de horizon

oude meesters (8)

In de rubriek 'oude meesters' wordt eens per maand een haiku van één van de Japanse haikumeesters onder de (mijn) loep genomen. Wat vind ik ervan, wat haal ik eruit, wat doet het met me? Reacties zijn van harte welkom!

De vorige maand geen 'oude meesters' vanwege de April Heights Haiku Challenge waar ik aan deelnam, maar bij deze is de rubriek weer terug. Met Bashō!

Voor het voorjaar is

met maan en pruimenbloesem

reeds alles gereed!

Matsuo Bashō (1644-1694) 

Dit  is de openingshaiku van het boekje 'Een kikker springt', van Uitgeverij Kairos*. Een bloemlezing met een keuze uit de in 1989 bij Kairos verschenen bundel 'Geluid van Water'.

De uitgever: Bashō heeft met zijn poëtisch vermogen de dichtkunst van zijn tijd vernieuwd en van een onbeduidend vers als de haiku een belangrijke dichtvorm gemaakt. Hij streefde naar lichtheid en eenvoud, naar het één-zijn met de dingen.

Die lichtheid en eenvoud vind ik volledig terug in deze haiku; de dichter verzucht uiterst tevreden de heerlijke zekerheid te hebben dat alle ingrediënten die nodig zijn voor het voorjaar, aanwezig zijn.

Ik herken dat wel. Als half april de kersenbomen en pruimenboom in onze tuin 'exploderen' in al hun pracht, lijkt de winter in één klap definitief voorbij. Dat geeft weer nieuwe energie.

En hoewel de haiku misschien als 'slechts' een mededeling gezien kan worden, zonder veel spanning, weet Bashō me met zijn enthousiasme te raken.

Jazeker, de lente is begonnen!  

 

  

*[ ISBN 90 70338 580 Uitgeverij Kairos, vertaling Henri Kerlen]

blossoming

bloeiende kersenbomen

ik vraag de ober

om een tafel bij het raam

[1e plek in de Caribbean Kigo Kukai - CKK#33, apr-12. Kigo: 'blossoming']

Bloemendellen

Als ik het bos uitkom sta ik plotseling voor een wildrooster, met naar beide kanten een hek van gaas. Voor mij ligt een open stukje natuurgebied, met zandheuvels, heide, struiken en berkenbomen. Mugjes dansen in de volle lentezon. De lucht trilt. Het is doodstil. Een smal en uitgesleten konijnenpaadje slingert van me vandaan, ongetwijfeld ergens naar de andere kant. Dat meldt mijn routebeschrijving tenminste.
Op het bordje voor me lees ik over schapen en een ram die dit prachtige heideveldje, genaamd ´Bloemendellen´, begrazen. Betreden op eigen risico, staat er in sierlijke letters.

zijn kruiwagen vol

uitgebloeide narcissen

zo warm in de zon

[Het piepkleine natuurgebiedje 'Bloemendellen' ligt op loopafstand van Borger, aan de voet van de Hondsrug. Het is eigendom van Stichting Het Drentse Landschap]

Magerøyasund

Strong cold winds flatten the grass. The mountains are steep and bare, emphasizing today’s gloomy weather. I take a left turn and follow the road further north, along the shores of the wide Porsangerfjord.

Around noon I reach the spot where once thousands of reindeer swam across the Magerøyasund in Spring, on their way to the green pastures on the island. I have read that nowadays the Norwegian army takes them by boat, to prevent large numbers of animals from drowning each year. I park my car and sit for a while, trying to picture the scene that took place here for so long; the snorting, eyes big and rolling, the rumbling sound of innumerable hooves, antlers hooking into each other, the pure scent of animal instinct hanging in the air.

North Cape

a picture of the sun

on every postcard

[eerder verschenen in Blithe Spirit]

bloesemblaadjes

spring breeze

blossom

on the window sill

oude meesters (7)

In de rubriek 'oude meesters' wordt eens per maand een haiku van één van de Japanse haikumeesters onder de (mijn) loep genomen. Wat vind ik ervan, wat haal ik eruit, wat doet het met me? Reacties zijn van harte welkom!

Hoe doodeenvoudig

verscheen vandaag de lente:

een zachtblauwe lucht.

Kobayashi Issa (1763-1827)

Een bescheiden, weinig opvallende of spannende haiku, maar herkenbaar als de typische stijl van de boerenzoon die een groot haikumeester werd: Kobayashi Issa. Hij schreef over de mens in zijn gewone leven, in huis en op de akker. Bekend zijn zijn vele haiku's over kleine dieren als kikkers, mussen, en vliegen. En hoewel die me persoonlijk wat minder aanspreken, doet de haiku die ik deze maand heb uitgekozen me wel degelijk wat. Dat is voor een groot deel te danken aan de eenvoud, die, zoals veel vaker in een haiku, even misleidend als aantrekkelijk is.


Er is altijd maar één echte eerste lentedag, en als het zover is dan bestaat daar ook geen twijfel over, iedereen is er zich van bewust. Issa maakt duidelijk dat er eigenlijk weinig voor nodig is, het begin van de lente kan er zomaar zijn. En inderdaad, iets eenvoudiger als een zachtblauwe lucht die je dat gevoel geeft is er haast niet.
Voor mij is het de kersenboom achter ons huis die van de één op de andere dag vol knoppen zit. Of de eerste keer buiten zitten op een stoel uit de keuken. Maar ook die paar spontaan opgekomen krokussen in het gazon. Of de aarzelende, maar onwaarschijnlijk mooie eerste tonen van een merel, die eerder deze maand, even na zessen 's morgens, helemaal voor mij alleen begon te zingen.
En wat is het voor jou?




[Bronnen: De bundels 'Oude Emmer, verhoor mijn gebed' van Ad Beenackers, met 150 poëziebesprekingen, 500 haiku's, tanka's en dichtregels. Uitgeverij IJzer, Utrecht. ISBN 9074328806.   en 'Haiku. Een jonge maan' van J. van Tooren. Uitgeverij Meulenhoff. ISBN 9029027649]

lenteregen

spring rain

the mud in his hair

after mountainbiking

boomkruinen

Pas als ik even stilsta op het pad merk ik dat het reusachtige dunne stalen geraamte wiegt in de wind. Meebeweegt met de boomkruinen.
Monotoon geruis omringt me, en doet de geluiden van ver beneden geleidelijk verstommen. Het is niet moeilijk om me er eraan over te geven en op te gaan in deze ongewone omgeving. De gedachte dat ik deel uitmaak van dit alles is aangenaam spannend. Alsof ik onverwacht een manier heb gevonden om me vrijelijk van boomtop naar boomtop te begeven, als een vogel. Of een eekhoorn.

snoeihout rapen

twee mussen verkennen

een nestkastje

[ meer info over dit bijzondere bospad vind je op http://www.staatsbosbeheer.nl/boomkroonpad ]

bladeren

Zoveel bladeren, overal onder, naast en tussen. Donkerbruin, rottend en zwaar na een lange winter, plakkend aan de brede bladhark. En dan weer droog en bros en ritselend als ik ze met hopen tegelijk de kruiwagen in gooi. De zwarte grond die tevoorschijn komt is geurend en veert zacht.

eerste motorrit

door het open vizier

de lente ruiken

['Bladeren' werd in 2009 gepubliceerd in 'Geron - Tijdschrift over ouder worden & samenleving', bij het artikel 'Haibun, een levensverhaal in miniatuur' door Paul Mercken. Juli 2009 - Nr.2] 

voorjaarszon

looking up

at each cloud

early Spring sun

spring sun

lentezon

een vroege toerist

telt zijn kleingeld

De haiku werd eerder gepubliceerd in Blithe Spirit (2010). De haiga verscheen ook op Daily Haiga (2011).

joik

Het Finse Noorden —
de omslagtijd: herfsttinten
en volop bessen;
dan die blauwige schemer
en voor maanden geen zon meer.

Simon Buschman

Na ruim elf kilometer liggen het meer Rautulampi en de gelijknamige schuilhut ongeveer halverwege mijn wandeling van vandaag. De zon weerkaatst zich in het water. Omgeven door de kale en brede ronde bergruggen van dit Urho Kekkonen Nationaal Park eet ik liggend op mijn rug – uit de wind – een boterham. Pluizige wolken schuiven voorbij.

Het is september; en hier al volop herfst. De tijd van kleurige berkenbladeren en nevelige koude nachten, van paddenstoelen en fruitige bessen; het is mijn favoriete seizoen. In dit hoge Finse Noorden zijn de verschillen tussen de jaargetijden groot. Voor mens en dier betekent het een intens beleven van de ontluikende natuur in de lente en de middernachtzon in de zomer. De snel korter wordende dagen in het najaar zijn de voorbode van een lange periode van strenge vorst en blauwige schemering. Pas in het nieuwe jaar zal het weerzien met de zon gevierd kunnen worden.

Terwijl de minuten verstrijken vullen mijn gedachten zich ongemerkt met de klanken van de joik, zoals de bijzondere zangtechniek van de oorspronkelijke bewoners van Lapland genoemd wordt. Ik maakte ooit kennis met de joik in het Arktikum, Arctic Centre & Provincial museum of Lapland, in Rovaniemi. Zittend in één van de kleine donkere ruimtes tegenover verlichte vitrines met traditionele Samikleding, luisterde ik er ademloos naar. Hoewel improvisatie vrij is, zingt de joiker in meestal niet meer dan vijf toonhoogtes de essentie van gebeurtenissen en personen. Ritme, melodie en woorden zijn daardoor vaak indringend emotioneel, zo las ik later. Iets dat voor een ongeoefend oor als dat van mij haast onmogelijk te herkennen is. Verrast dat het me toch zo wist te raken, oefent het sindsdien een wonderlijke aantrekkingskracht op mij uit.
Met een glimlach sta ik op, pak mijn rugzak weer in. Ik heb nog een lange en prachtige wandeling voor de boeg.

Marleen Hulst



- opgenomen in 'Gegeven de tijd', een bundel uit 2011 met tanka's en schaduwsporen door Simon Buschman en 66 medeauteurs. Uitgeverij De Lemmer, Lemmer. ISBN 978 90 79910 05 2.
Tevens te lezen op  http://www.tanka-schaduwspoor.nl/?page_id=445

Campo de´Fiori

Op deze plek werd vierhonderd jaar geleden priester en filosoof Giordano Bruno op de brandstapel terechtgesteld omdat hij beweerde dat de aarde om de zon draait.

Tegenwoordig verkopen boeren hier zes dagen per week hun producten. Verse tomaten, pepers, pompoenen, artisjokken, paprika´s, wortelen en bananen gaan vergezeld van rap Italiaans van hand tot hand. En terwijl de locale bewoners wijzen en voelen en met volle tassen weer vertrekken, slenter ik samen met vele andere toeristen rond en schiet plaatjes.

In de warme novemberzon raken de terrassen rondom het plein nu snel vol. Naast mij bestelt een zakenman een caffe latte en verdiept zich in de La Repubblica.
Vandaag is tijd niet belangrijk. Ik heb zin in nog een cappuccino. Per favore.

munten schitteren

op de bodem van de fontein

zoveel wensen

[dit is een herziene versie van de haibun die in 2010 werd gepubliceerd in Vuursteen]